Miss J.Jane

Twitter ♥ Fan Page ♥ Web Site ♥ About EXO ♥ Fiction ♥

Posted 1 day ago with 11 notes Reblog
#exo #130519 #teaser #comeback

Pic EXO HD วันที่ 130315-130317 ♥ Lot 2 = 775 รูป

Upload By. MissJJane

Posted 2 days ago with 3 notes Reblog
#exo #pic #load

1st ll CHAN x BAEK ll ‘หูของฉัน’

Short Fic : EXO – CHANBAEK

‘หูของฉัน’

“อ้าวจะไปไหนล่ะคุณหูกาง”

เสียงหัวเราะเฮฮาสนั่นดังลั่นหอพักของเด็กฝึกหัดที่กำลังจะเดบิวต์ในอีกไม่กี่อาทิตย์ข้างหน้า เสียงแห่งความสุขของใครหลายคน แต่สำหรับ ‘ผม’ มันไม่ใช่เรื่องตลกสักนิด!

จะอะไรอีกล่ะ! ก็พวกเพื่อนๆ ตัวดีน่ะสิ ล้อเรื่องหูอยู่ได้ :’(

ปาร์คชานยอลผู้นี้งอน! บอกตรงๆ ว่างอน!

“ฉันไม่คุยกับพวกนายแล้ว วันๆ เอาแต่ล้อเรื่องหูอยู่นั่นแหล่ะ ถ้าไม่หยุดพูดจะโกรธจริงๆ แล้วนะ” ผมประกาศออกไปด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว บ่งบอกให้รู้ว่าเขานั้นไม่ชอบเลยจริงๆ ที่มีแต่คนเอาปมด้อยของเขามาล้อ

“ขอโทษครับคุณกอลลั่ม…อุ๊บ!…ฮ่าๆๆๆ”

“แบคฮยอนไปไหน?” เป็นอีกครั้งที่ผมเอ่ยเสียงออกไปด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้าง ผมเพียงแต่ต้องการหารูมเมทคนสนิทของผม บยอนแบคฮยอน

“รุ่นพี่ซูจูไม่ได้อยู่ในหอเราตอนนี้ อีกสักพักคงจะกลับมา”

“อะไร? ฉันถามหาแบคฮยอนไม่ใช่รุ่นพี่ซักหน่อย”

“อ้าว…ก็นายเป็นแฟนคลับรุ่นพี่นี่…”

“ห้ะ?” ผมอุทานออกมาเล็กน้อยกับสิ่งที่ทุกคนกำลังจะสื่อ…อะไร? ผมไปเป็นแฟนคลับรุ่นพี่ตอนไหนกัน? ผมไม่ใช่เอลฟ์ซักหน่อย…

เดี๋ยวนะ!

เ อ ล ฟ์!

“พะ พวกนาย!”

“สมองนายทำงานช้าจังปาร์คชานยอล…ก๊ากกกกกกกกก” ฝ่ามือของผมกำแน่นด้วยไฟโทสะ อะไรกัน พวกนี้เป็นเพื่อนผมจริงๆ หรอเนี่ย! ผมชักจะทนไม่ไหวแล้วนะ ล้อทั้งวันเลยให้ตายเหอะ

ปังงงงงงงง!

“แบคฮยอนมาแล้วววววว!”

“หืม…เกิดอะไรขึ้นหรอทำไมนั่งหน้าเครียดกันล่ะ?”

“คืออย่างนี้นะตัวเอง…”

…เดือด ร้อน ผม อีก แล้ว…

ทำไมทุกคนถึงชอบแกล้งชานยอลกัน? แล้วพอชานยอลงอนก็ต้องเป็นผมที่ต้องไปง้อ แล้วคำถามคือ…ผมทำผิดอะไร?

พอเปิดประตูแง้มเข้าไปภายในห้องนอนของผมกับชานยอล สิ่งแรกที่ผมมองเห็นคือคนตัวสูงนั่งหลังงออยู่ที่ปลายเตียง แววตาเศร้าหมองบ่งบอกให้รู้ว่าเขานั้นรู้สึกแย่แค่ไหน

“…” ไร้เสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา…ห้องทั้งห้องจมอยู่ในความเงียบ ผมค่อยๆ สาวเท้าก้าวเข้าไปหาชานยอล จรดนิ้วเรียวลงไปลูบไล้ใบหน้าของเขาเบาๆ

“เป็นอะไรไปหื้ม?” ผมเอ่ยถามชานยอลพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานแบบที่เขาเคยบอกว่าชอบ เขาไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่ใช้แขนแกร่งทั้งสองตวัดมาโอบรอดเอวผมแล้วดึงเข้าไปกอด ผมเองก็ปลอบคนไม่เก่งนักจึงได้แต่ยกมือลูบกลุ่มผมสีน้ำตาลที่นุ่มสลวยนี้อย่างแผ่วเบา

“หูของฉันมันตลกขนาดนั้นเลยหรอแบคฮยอน”

“…”

“ทำไมทุกคนถึงได้ล้อกันนะ…”

“…”

“ทั้งๆ ที่เคยพูดแล้วว่าไม่ชอบแต่ทุกคนก็ไม่เคยเข้าใจ…ซ้ำยังจะพูดมากขึ้นกว่าทุกครั้ง”

“…”

“เฮ้อ…ฉันงี่เง่าจังเนอะ ขอกอดนายอีกพักนึงได้หรือเปล่า”

“…ปกติก็นอนกอดกันทุกคืนอยู่แล้ว กอดแค่นี้ทำไมต้องขอ” ผมพูดติดตลกเพื่อหวังจะให้เพื่อนตัวสูงของผมขำกับมุขที่ผมนึกได้ แม้มันจะดูฝืดอยู่ก็เถอะ

“ช่างเถอะ…ฉันว่าฉันอยู่คนเดียวดีกว่า” พูดจบเพื่อนตัวโตของผมก็ปล่อยตัวผมออกจากอ้อมแขนแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินไปยังด้านข้างของเตียง ทิ้งตัวลงนั่งอย่างช้าๆ

ผมยืนมองชานยอลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง…ผมเดินไปหาเขา พยายามแทรกตัวเข้าไป แล้วหย่อนก้นลงบนต้นขาข้างซ้ายของเขา แขนเรียวเล็กตวัดโอบรอบคอพร้อมกับซุกใบหน้าลงที่อกกว้าง คนตัวสูงที่เหมือนจะรู้งานก็โอบกอดผมกลับมาเช่นกัน

“ชานยอล…”

“…”

“อย่าคิดมากเลย ทุกคนสำนึกผิดแล้วนะ พวกเขาให้ฉันเข้ามาขอโทษนาย”

“เวลาฉันโกรธพวกนั้นทีไร นายก็เป็นคนมาง้อให้ทุกที แล้วมันก็เป็นแบบนี้บ่อยๆ จนฉันเบื่อแล้ว นายไม่ได้เป็นคนทำ แล้วทำไมนายต้องขอโทษแทนพวกนั้นด้วย…ครั้งนี้ฉันจะไม่ให้อภัยแล้ว”

“นายจะไม่หายโกรธพวกนั้นหรอ…ถ้านายโกรธพวกนั้นเท่ากับนายโกรธฉันด้วยนะชานยอล (._.)” ผมเงยหน้าขึ้นถามเจ้าตัวด้วยความสงสัย

“ไม่ใช่สิ…โกรธพวกนั้นก็คือพวกนั้น ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับนายสักหน่อย”

“แต่พวกเราเป็นเพื่อนกันนะ ถ้านายโกรธพวกเขา นายก็ต้องโกรธฉันด้วย เพราะฉันคงไม่ดีใจหรอกนะที่นายใจดีกับฉันแค่คนเดียว”

“เฮ้อ…นายนี่เป็นแม่พระหรือไงกัน”

“พ่อพระต่างหากล่ะ” ผมพูดก่อนจะยู่หน้าเล็กน้อย ชานยอลมักจะชอบยกให้ผมเป็นอะไรที่เกี่ยวกับผู้หญิงเสมอ แม่พระบ้าง นางเอกบ้าง นางฟ้าบ้าง…

“นายน่ารักขนาดนี้จะเป็นพ่อพระได้ยังไงหื้ม?” พูดไม่พูดเปล่า ชานยอลส่งนิ้วหนาขึ้นมาบีบปลายจมูกผมเบาๆ เขาหัวเราะให้กับใบหน้ามู่ทู่ของผมเล็กน้อย

“งื้อ! อารมณ์ดีแล้วรึยังชานยอล?”

“อื้อ…ดีขึ้นเยอะแล้ว เพราะนายเลยนะตัวเล็ก”

“คิกๆ ฉันชอบเวลาที่นายยิ้มที่สุดเลยรู้ตัวไหม”

“ฉันก็ชอบนาย…” จู่ๆ ชานยอลก็พดออกมาด้วยท่าทางจริงจัง คนตัวสูงก้มหน้ามองมาที่ผม ใบหน้าของเราอยู่ห่างกันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น…

“ชอบ…ชอบอะไรล่ะ” ผมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก มันคงเป็นไปได้ยากที่จะควบคุมเสียงให้เป็นปกติเมื่อหัวใจของผมเต้นรัวขนาดนี้

บางทีผมก็คงจะรู้ตัวช้าไปว่าการที่ผมมานั่งตักคล้องคอชานยอลแบบนี้…อ่อยกันชัดๆ

“ชอบ…ทุกอย่างที่เป็นนายไง”

“ชะ ชานยอลจะทำอะไร” แขนเรียวเล็กที่เคยโอบรอบคอชานยอลอยู่ ถูกเปลี่ยนเป็นดันแผงอกกว้างทันทีเมื่อถูกร่างสูงพลิกตัวให้ลงไปนอนราบกับพื้นเตียง…ปาร์คชานยอลคนเจ้าเล่ห์!

“จูบได้ไหม?”

“มะ ไม่ได้นะ!” ผมเบี่ยงหน้าหลบเขาทันที…ไม่ใช่อะไรนะ แต่ผมรู้ว่าถ้าชานยอลขอจูบ…มันจะไม่ใช่แค่จูบน่ะสิ…

“แค่จูบเองนะ ทำไมไม่ได้ล่ะ”

“ไม่นะ เวลาชานยอลขอจูบทีไรชานยอลไม่เคยหยุดแค่จูบซักครั้ง!” ผมยกมือขึ้นปิดหน้าจนหมด ไม่เหลือที่ว่างให้ชานยอลได้หาทางเอาเปรียบผม

“อะไรกันฉันไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย ขอแค่จูบเอง แบคฮยอนทะลึ่งนะ คิดอะไรอยู่”

“ปละ เปล่าทะลึ่งนะ!” ผมยกมือที่ปิดหน้าอยู่ออกแล้วตวาดชานยอลไปด้วยความเขินอาย ชานยอลแสยะยิ้มเล็กน้อยราวกับผู้มีชัย

บยอนแบคฮยอนพลาดอีกแล้ว!

“อื้อออออ!” ไม่ทันขาดคำร่างสูงจอมเจ้าเล่ห์ก็ฉวยโอกาสที่ผมเผลอฉกชิงจูบของผมไป…ลิ้นร้อนถูกส่งเข้ามาลิ้มรสความหอมหวานอย่างชำนาญ จุมพิตอ่อนโยนที่แฝงความร้อนแรงค่อยๆ ดูดกลืนความรู้สึกต่อต้านเข้าไปช้าๆ กำปั้นเล็กๆ ที่เคยทุบตีบอกกว้างเพื่อหมายจะให้ร่างสูงหยุดการกระทำบัดนี้กลับกลายเป็นการลูบไล้อกกว้างแล้วเลื่อนขึ้นไปขยำกลุ่มผมสีน้ำตาลเพื่อปลดปล่อยความรู้สึกอึดอัดที่มี

ปาร์คชานยอลทำให้ผมคลั่ง!

“อื้อ…หยะ หยุดเถอะชานยอล”

“อีกนิดนะคนดี” กว่าจะรวบรวมเสียงให้เปล่งออกไปได้มันยากนะ ยังมาขอต่ออีกถ้าผมเผลอไผลไปกับรสจูบที่เขามอบให้จะทำยังไง…

“อ๊ะ!…ชานยอลหยุด!” ผมส่งเสียงร้องห้ามชานยอลด้วยความตกใจ เมื่อผมชานยอลถอนจูบออกแล้วเลื่อนปากไปคลอเคลียที่คอของผม

“ห้ามตอนนี้ทันหรอแบคฮยอน?”

“!”

เป็นอย่างนี้ทุกครั้งสินะ! ง้อทีไรลงเอยแบบนี้ทุกที! T__________________T

Password : เอ็มเอแอลเอเอ็มยูทีอี

“พี่ชานยอลนี่เจ้าเล่ห์ตัวพ่อเลยเถอะ!”

“อะไรหรอจงอิน?”

“พี่รู้อะไรไหม…มันเป็นแผน!”

“แผน? แผนอะไรหรอ?”

“พี่ชานยอลบอกว่าช่สงนี้ไม่ได้สวีทกับพี่แบคฮยอนเลยเขาไม่รู้จะทำยังไงดีก็เลยมาปรึกษาผมกับจงอินนี่…”

“ฮะ! จริงหรอเซฮุน!”

“จริงล้านเปอร์เซ็นนนนนนนนนนนนนนนนนนน~”

โถ่…แบคฮยอนอาาาาาา…คยองซูขอโทษ คยองซูไม่น่าไปขอร้องให้ฮยองไปง้อพี่ชานยอลเลย (;O;)

——————————————————————————————————————

ปุ้ง! จบแล้ว SF ป่วง! ฟิคเรื่องนี้เป็นความผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง

ทั้งๆที่หมาน้อยตั้งใจแต่งให้ออกมาหวานแหววแท้ๆ

แต่แต่งไปแต่งมา มันยาก! แต่งหวานๆ มันยาก!

มันโผล่ไปเป็นเอ็นซีได้ไงก็ไม่รู้ T^T

เนื่องจากหมาน้อยทำไฟล์ฟิคนี้หาย เพราะฉะนั้น

ต้องตามไปโหลดเอ็นซีอ่านเอาเองนะคะ ;^;

ใครอ่านแล้วติดใจหรือตะขิดตะควงใจ (?) อยากคุยหรืออยากด่าไรท์เตอร์

ตามไปติชมได้ที่ » ` หมาน้อยมาลามิวท์ «

Posted 2 weeks ago with 2 notes Reblog
#malamute #fiction #chanyeol #baekhyun #chanbaek #shortfic

ในที่สุดก็ได้กินเปเปโร่จากเกาหลี จะบอกว่าสีเขียวอร่อยมาก! >^<

Posted 2 weeks ago Reblog

Cruel : Number Two NC Cut

Cruel : Number Two NC Cut

“อึก…ชานยอล” แบคฮยอนพยายามขืนตัวให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ชานยอลก็ดูเหมือนจะรู้ไปเสียทุกทาง ใบหน้าหล่อซุกไซร้ไปทั่ว พรมจูบจากต้นคอขาวยาวลงมายังลาดไหล่ มือหนาปลดประดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวออกขณะที่มีมือเล็กของเจ้าของเสื้อคอยยื้อเอาไว้ทั้งที่ตัวกำลังสั่นราวกับลูกหมาตกน้ำ

เสียงร่ำไห้ของคนตัวเล็กไม่ได้แทรกซึมเข้าสู่ประสาทของชานยอลแม้แต่น้อย สิ่งที่ชานยอลรับรู้มีเพียงแค่ กลิ่นหอมหวานชวนหลงไหลกับกายบางที่สั่นระริกอย่างใสซื่อที่สุด ชานยอลผละใบหน้าที่กำลังพรมจูบไปทั่วเรือนร่างไปยังใบหน้าหวานอีกครั้ง แบคฮยอนหลับตาปี๋ซ้ำยังเม้มริมฝีปากแน่น ชานยอลยกนิ้วขึ้นปาดหยาดน้ำใสที่ไหลออกจากหางตาคู่สวยเบาๆ ราวอย่างอ่อนโยน

แบคฮยอนลืมตาขึ้นก็สบสายตาที่แสนเจ็บปวดของชานยอล ตอนนี้แบคฮยอนรู้แล้วว่าตัวเองผิดต่อชานยอลมากแค่ไหน ถึงชานยอลจะกำลังทำร้ายแบคฮยอน แต่นัยต์ตาของชานยอลไม่ได้มีความสุขเลย

“ฉันขอโทษนะแบคฮยอน”

“…”

“ฉันจะไม่บังคับจิตใจนาย…ขอแค่นายบอกว่า ‘ไม่’ ฉันจะหยุด” ชานยอลพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังที่ฟังดูแล้วบีบหัวใจคนทั้งคู่เหลือเกิน แบคฮยอนคิดทบทวนถึงสาเหตุที่ทำให้เขาทั้งคู่ต้องตกอยู่ในสภาพน่าสมเพชแบบนี้

ชานยอลรักแบคฮยอนมาตลอด…

ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ ชานยอลก็ไม่เคยทิ้งแบคคฮยอนไปไหน…

แต่แบคฮยอนเองต่างหากที่เป็นเพื่อนที่แสนเลว…

เวลามีความสุขตัวเองกลับไม่เคยนึกถึงชานยอลด้วยซ้ำ…

คนที่ผิดก็คือแบคฮยอน…

คนที่เลว…ก็คือแบคฮยอนเช่นกัน…

“ไม่…” พยายามเค้นเสียงตัวเองออกมาอย่างยากลำบาก ชานยอลยิ้มให้กับคำตอบของร่างบางเล็กน้อย…ยิ้ม…ที่เป็นรอยยิ้มแห่งความโศกเศร้า เสียใจ และผิดหวัง

แต่ก่อนที่ชานยอลจะลุกออกไป มือเล็กๆ ของคนใต้ร่างก็ฉวยจับปกเสื้อราคาแพงของชานยอลไว้ ร่างหนามีทีท่างงงวยเล็กน้อยกับสิ่งที่เกิดขึ้น มองโครงหน้าแสนสวยของรูมเมทตัวเล็กก็เห็นแต่คราบน้ำตาที่ไม่มีทีท่าว่าจะแห้งง่ายๆ แบคฮยอนเม้มริมฝีปากอีกครั้งอย่างชั่งใจก่อนจะตัดสินใจพูดในสิ่งที่คิดออกมา

“…ไม่ต้องหยุดชานยอล…”

“…”

“…ฉันขอโทษ…แต่ครั้งแรกของฉัน…ขอมอบให้ชานยอลในวันเกิดนะ…” สิ้นเสียงหวานที่เอื้อนเอ่ย ริมฝีปากของทั้งคู่ก็แนบสนิทเข้าหากันอย่างโหยหา โดยมีน้ำตาแห่งความเสียใจและความรู้สึกผิดของทั้งสองคน

หนึ่งคนรู้สึกผิดกับสิ่งที่ได้ทำพลาดไป และพร้อมจะมอบทุกอย่างให้เพื่อเป็นการชดใช้…

กับอีกหนึ่งคนที่รู้สึกผิดเมื่อสิ่งที่ได้มา…ต้องแลกกับความเสียใจ…

“อึก…” แบคฮยอนกัดริมฝีปากตัวเองอย่างแรง เมื่อรู้สึกถึงความวาบหวามที่อีกฝ่ายมอบให้ เสื้อเชิ้ตตัวบางและกางเกงยีนสีเข้มถูกถอดออกไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่มีใครรู้ ทั้งสองร่างเหลือเพียงชั้นในสีขาวแค่สิ่งเดียว อุณหภูมิเย็นเฉียบภายในห้องไม่ได้สร้างความหนาวเหน็บให้ใครเลย มีแต่ความเร่าร้อนที่ชานยอลมอบให้อย่างไม่หยุดหย่อน

เสียงครางอื้ออึงของคนตัวเล็กปลุกเร้าอารมณ์ชานยอลไม่น้อย มือหนาลูบไล้จากลำตัวขาวเนียนไปยังส่วนอ่อนไหวใต้ร่มผ้า พร้อมกับยอดอกสีหวานก็กำลังถูกริมฝีปากหนาครอบครองอยู่ แบคฮยอนแอ่นตัวขึ้นอย่างเผลอตัว เรียวขาสวยพยายามบิดเข้าหากันเพราะความเสียวซ่าน มือสวยยกขึ้นมาขยุ้มศรีษะของชานยอลเพื่อระบายอารมณ์ ปลุกเร้าอยู่ได้ไม่นานก็รู้สึกได้ถึงความชื้นแฉะที่ฝ่ามือด้านล่าง

ชานยอลผละตัวออกพลางจ้องหน้าคนตัวเล็กที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ ริมฝีปากบางเผยอออกเพื่อสูดอากาศเข้าปอดให้เต็มที่ ชานยอลก้มลงจูบหน้าท้องนวลเนียนอีกครั้ง ค่อยๆ ไล่ลงมาเรื่อยๆ แบคฮยอนถึงกับต้องจิกผ้าปูที่นอนอย่างแรงเพื่อบรรเทาความรู้สึก

มือหนาบรรจงถอดปราการสุดท้ายออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นสิ่งอ่อนไหวด้านในที่ตอนนี้ชูชันพร้อมตั้งรับแล้ว ทุกการเคลื่อนไหวของเนื้อผ้าเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงสิ่งที่แบคฮยอนต้องเผชิญ ชานยอลจับขาเรียวชันขึ้นพร้อมกับพรมจูบลงบนต้นขาด้านในไล่ขึ้นไปยังส่วนอ่อนไหว ทำเอาแบคฮยอนแกร่งหน้าท้องหวาดเสียวอยู่ไม่น้อย

“อ้ะ…” เผลอร้องออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัวเมื่อรู้สึกถึงปลายลิ้นร้อนที่สัมผัสกับส่วนปลาย ลิ้นหนาเกี่ยวกระหวัดหยอกล้ออย่างช่ำชอง เรียกเสียงครางหวานๆ จากแบคฮยอนได้อีกระรอกหนึ่ง ร่างเล็กพยายามหุบขาหลีกหนีสัมผัสที่เร่าร้อนจากชานยอล หากแต่ก็ถูกมือหนาจับกดเอาไว้ แบคฮยอนเกร็งตัวบิดเร้าอย่างช่วยไม่ได้ ความรู้สึกอัดอั้นตรงส่วนนั้นทำให้แบคฮยอนคลั่ง

“ชะ ชานยอล…” เอ่ยเสียงสั่นพลางแอ่นส่วนนั้นให้เข้าไปในโพรงปากชานยอลลึกๆ แบคฮยอนอาจจะไม่กล้าพูดร้องขออะไรมาก แต่การกระทำนั้นชัดเจนเสมอ ชานยอลผละออกมาถอดชั้นในตัวเองออกบ้าง ปรายตามองร่างบางที่นอนหายใจเหนื่อยหอบด้วยความทรมาณ เลียริมฝีปากตัวเองด้วยความปราถนาจากจิตใจ

ผ้าชิ้นสุดท้ายที่ชานยอลถอดออกเผยให้เห็นสิ่งที่มันต้องเข้ามาอยู่ในตัวแบคฮยอน แก่นกายยาวใหญ่ของชานยอลปรากฏตรงหน้าทำเอาแบคฮยอนต้องเบี่ยงหน้าหนีพร้อมกับใบหน้าซับสีแดงระเรื่อ

…มันจะเข้ามาได้จริงๆ น่ะเหรอ?…

คิดอยู่ในใจเงียบๆ พลางจินตนาการไปถึงความเจ็บปวดที่จะได้รับ มันต้องทำให้แบคฮยอนรู้สึกเจ็บเหมือนร่างกายแตกเป็นเสี่ยงๆ แน่ ถึงจะไม่เคยมีอะไรกับใคร แต่คนรอบข้างที่เป็นก็มักจะเล่าให้ฟังอยู่เสมอว่าครั้งแรกน่ะ…เจ็บ

ชานยอลแตะที่ขาเรียวสวยเบาๆ แบคฮยอนสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าเวลาของเขาและชานยอลใกล้เข้ามาทุกที ยิ่งชานยอลค่อยๆ จับขาทั้งสองข้างแยกออกเท่าไหร่ ใบหน้าเล็กก็ยิ่งเอียงหน้าตัวเองซุกลงหมอนที่หนุนหัวอยู่เพราะความกลัวและความอาย เมื่อส่วนปลายของชานยอลเริ่มสัมผัสถูไถกับช่องทางรักของตนก็ถึงกับขนลุกซู่

…รู้สึกอยากได้มากกว่านี้จะแย่…

ชานยอลโน้มตัวขึ้นไปจูบปลายคางมนของคนที่ตนรัก ไล้ลงมายังต้นคอเพรียวระหงส์ไปยังไหล่และยอดอกสีหวาน ในขณะที่มือหนาข้างหนึ่งกดขาเรียวเล็กไว้กับพื้นเตียงให้อ้าออก ส่วนอีกข้างก็จับน้องชายตัวเองถูไถช่องทางที่กำลังขมิบสู้ราวกับรอดูดกลืนบางสิ่งบางอย่างอยู่

แบคฮยอนทั้งเกร็งทั้งเสียว ขยำผ้าปูเตียงจนยับยู่ยี่แต่ก็ไม่ถูกคนด้านบนสอดใส่ความเป็นชายเข้ามาสักที คนตัวเล็กกัดริมฝีปากตัวเองแน่นอย่างชั่งใจ เขาควรจะบอกในสิ่งที่ตัวเองต้องการดีไหม ไม่งั้นคงต้องกลั้นใจตายกับการยั่วเย้าของชานยอลเป็นแน่ ยิ่งชานยอลแกล้งทำเหมือนจะแทงเข้ามาแต่ก็ไม่แทงก็ยิ่งทำให้แบคฮยอนรู้สึกอยากจะเป็นคนกดส่วนนั้นเข้ามาเองให้รู้แล้วรู้รอด

“ชานยอล…อื้อ…” เปล่งเสียงออกไปเมื่อรู้สึกว่าตัวเองไม่ไหวแล้ว เป็นเชิงกับบอกกล่าวให้ชานยอลเข้ามาเร็วๆ แต่กลายเป็นว่าชานยอลแน่นิ่งไป คิ้วบางขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยก่อนจะลืมตามองดูก็พบว่า…

…ปาร์คชานยอลคนเจ้าเล่ห์!…

เพียะ!~ ฝ่ามือเรียวสวยตวัดเข้าที่ต้นแขนแกร่งแรงๆ หนึ่งทีอย่างหมั่นเขี้ยว เมื่อพบว่าทันทีที่ลืมตาก็เจอเข้ากับสายตาหื่นกระหายอย่างปิดไม่มิดจ้องมองดูตนอยู่ มุมปากยกยิ้มล้อเลียนร่างเล็กอย่างสนุกสนาน ถึงจะทำโทษคนขี้แกล้งไปแล้วหนึ่งที แต่พวงแก้มใสก็ยังคงขึ้นสีอยู่เช่นเดิม

“ชานยอลอย่าแกล้ง!”

“ก็รอตัวเล็กพูดอยู่นี่”

“พูด?…พูดอะไร?” ถามออกไปพลางย่นคิ้วด้วยอารมณ์คุกกรุ่น เพราะแบคฮยอนอึดอัดจนแทบไม่ไหว ความรู้สึกปวดหนึบตรงน้องชายตัวเองมันทำให้แบคฮยอนทรมาณ

“พูดว่าให้ฉันเข้าไปในตัวนายไง” พูดไม่พูดเปล่า เจ้าตัวก็แกล้งเอาส่วนนั้นถูไถอีกครั้ง คนตัวเล็กที่เตรียมอ้าปากต่อว่าถึงกับต้องเปลี่ยนเป็นเสียงครางแห่งความต้องการแทน

“อ่า…ชะ ชานยอล…” เอ่ยเสียงหวานอย่างแผ่นเบา แค่หายใจธรรมดาก็ยากอยู่แล้ว ยิ่งถูกแกล้งแบบนี้ด้วยแล้วใครจะไปทนไหว

“ชะ ชานยอล…อื้อ…หยะ อย่าแกล้ง…” ร่างกายบิดเร้าไปด้วยความทรมาณที่ยากจะบรรยาย แบคฮยอนจำต้องกัดริมฝีปากอีกครั้งแล้วกลั้นใจตะโกนออกไป…หมดสิ้นแล้วแบคฮยอนคนขี้อาย

“เข้ามาเถอะชานยอล! เข้ามาไม่ต้องเตรียม!…อ๊าาาาาาาา!~” สิ้นเสียงตะโกนขอร้องคนตัวสูงก็จัดการส่งแกนกายแข็งขืนเขาไปยังช่องทางสีหวานทันที เรียกเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดแต่ปนไปด้วยความต้องการจากแบคฮยอนเช่นกัน ร่างเล็กแอ่นตัวเงยหน้าครางขมอย่างสุดเสียง ความเจ็บแล่นเข้ามาอย่างรวดเร็วจนหยาดน้ำสีใสคลอขึ้นในดวงตาหวานจนไหลออกมาเประเปื้อนใบหน้าเนียนในที่สุด

ชานยอลยืดตัวเข้าไปจูบซับน้ำตาแห่งความเจ็บปวดให้แบคฮยอนช้าๆ หยุดการกระทำทุกอย่างลงเพราะไม่อยากให้ครั้งแรกของคนตัวเล็กจะเจ็บปวดและทรมาณเกินไป

“ตัวเล็กอย่าเกร็งนะ หายใจเข้าลึกๆ” พูดออกไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ตรงส่วนนั้นของเขายังเข้าไปได้แค่เล็กน้อยเท่านั้น เพราะเป็นครั้งแรกและไม่ได้มีการเตรียมหรือใช้เจลหล่อลื่น มันจึงเป็นไปได้ยากถ้าจะเข้าไปครั้งเดียวจนหมด และชานยอลก็ไม่ได้เห็นแก่ตัวขนาดนั้น…งั้นหรอ?

“เจ็บจังเลยชานยอล…” เสียงหวานพูดออกมาด้วยโทนเสียงที่สั่นระริก ความเจ็บปวดที่มีผสมปนเปกับไปความต้องการทั้งหมด ถึงจะพูดว่าเจ็บ แต่การกระทำกลับไม่ใช่ คนตัวเล็กหายใจเข้าลึกๆ ตามที่ชานยอลบอกและแยกขาออกอีกเล็กน้อยเพื่อหวังว่าชานยอลจะเข้ามาได้

“อึก…อ้ะ…” ครางเสียงหวานออกมาทุกครั้งที่ชานยอลพยายามดันส่วนแข็งขืนนั้นเข้าไป น้ำสีขาวขุ่นของคนตัวเล็กเองก็ทะลักออกมาทุกครั้งที่ชานยอลดันส่วนนั้นเข้ามาด้วยเช่นกัน

“อ้าาาาาา…” กรีดร้องด้วยความสุขสมพร้อมกับเสียงครางทุ้มของคนตัวสูงเมื่อท่อนเนื้อร้อนดันเข้ามาจนสุด แทบไม่ต้องควานหาอะไรเลยเมื่อพบว่าแค่ดันเข้ามาจนสุดก็พบกับจุดกระสันของคนตัวเล็กเสียแล้ว ชานยอลยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นว่าช่องทางของแบคฮยอนเริ่มจะชินกับสิ่งแปลกใหม่ เอี้ยวตัวขึ้นไปดูดกลืนเรียวลิ้นหวานอีกครั้งก่อนจะค่อยๆ ขยับแก่นกายเข้าออกช้าๆ

…ปฏิเสธไม่ได้เลยจริงๆ ว่าช่องทางของแบคฮยอนนั้นดีมากแค่ไหน…

“อือออ…” เสียงหวานๆ เล็ดลอดออกมาเมื่อรับรู้ถึงแรงเสียดสีจากด้านล่างที่เร็วขึ้น เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังไปทั่วลั่นไปทั่วห้องอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด ยิ่งชานยอลกระแทกกระทั้นเข้ามาแบคฮยอนก็ยิ่งมีความสุข มีความสุขจนลืมตัวเผลอไผลไปกับรสกามที่คนตัวสูงมอบให้

“อ่า…” เสียงครางต่ำจากชานยอลทำให้แบคฮยอนรู้สึกแปลกๆ ยิ่งได้ยินยิ่งต้องการ…หรือชานยอลจะเร้าอารมณ์แบคฮยอนด้วยเสียงครางตัวเองกันนะ?

“อ้ะ…อ้าาา…” กรีดร้องทุรนทุรายเมื่อจากที่ถูกสอดใส่อยู่เฉยๆ กลายเป็นชานยอลเอี้ยวตัวไปซ้ายทีขวาทีพร้อมแรงที่ส่งเข้ามาอย่างท่วมท้น นิ้วเรียวจิกเข้าที่บ่าของชานยอลอย่างแรงเพื่อระบายความทรมาณที่หวานหอม สะบัดหน้าไปมาเมื่อสัมผัสได้ถึงความเสียวกระสัน

ชานยอลจัดการดันขาเรียวให้แยกออกกว้างจนต้นขาเรียวสวยแนบไปกับสีข้างตนเอง พลางสอดมือเข้าไปใต้เอวบาง รั้งร่างเล็กนั้นให้แอ่นตัวขึ้นมารับส่วนแข็งขืนที่จงใจกระแทกเข้าไป แบคฮยอนหอบหายใจอย่างหนัก ทั้งแอ่นตัวรับและเงยหน้าขึ้น อ้าปากกว้างเพื่อหายใจสลับกับครางเสียงกระเส่า

“อ้ะ…ชานยอล…ตรงนั้น…” ร้องเสียงหลงทันทีเมื่อส่วนปลายของชานยอลเน้นย้ำเข้าที่ด้านใน แบคฮยอนไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ ขนอ่อนตามเนื้อตามตัวถึงได้ลุกชันพร้อมความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ยิ่งชานยอลจี้เข้ามาก็ยิ่งรู้สึกเสียวซ่านจนแทบทนไม่ไหว

ชานยอลเริ่มรู้สึกว่าตัวเองและแบคฮยอนใกล้จะถึงฝั่งฝันแล้วจึงเร่งความเร็วสอดใส่เข้าไปเต็มแรงกว่าเดิมซ้ำยังถี่กว่าเดิมจนคนตัวเล็กแทบจะจมหายไปกับเตียง มือเล็กปัดป่ายไปทั่วราวกับคนไม่ได้สติเพราะทุกครั้งที่ถูกกระทำก็แทบจะคุมตัวเองไมไหว

“ชานยอล…อื้อ….อื้อออออ” ข่มเสียงเอาไว้ในลำคออย่างยากเย็นเมื่ออึดอัดส่วนปลายอย่างมากที่สุด ดูเหมือนชานยอลจะรับรู้ในสิ่งที่แบคฮยอนจะสื่อจึงส่งมือหนารูดรั้งแก่นกายให้ร่างเล็กทันที

“ชานยอล…ตัวเล็ก…ตัวเล็กไม่…ไม่ไหวแล้ว…”

“อ่าาา…พร้อมกันนะตัวเล็ก…พร้อมกัน” จบประโยคชานยอลก็ถาโถมใส่แบคฮยอนอีกระรอกราวกับว่าต้องตักตวงสิ่งนี้ให้เต็มที่ ร่างบางกรีดร้องออกมาสุดเสียงปานใจจะขาดกับความสุขสมที่ไม่เคยได้รับมาก่อน และความเสียวซ่านทั้งช่องทางด้านหลังและด้านหน้าที่ชานยอลมอบให้พาแบคฮยอนไปถึงฝั่งฝันในที่สุด

ติ้ง…ตึ่ง…

“อ้าาา…/อ่าาา…” เสียงร้องของอารมณ์สุดท้ายร้องขึ้นด้วยกันกันพร้อมกับหยาดน้ำสีขาวขุ่นที่ไหลออกมาเปรอะเปื้อนเต็มหน้าท้องตนเอง และความอุ่นวาบภายในจากน้ำรักของชานยอลที่ฉีดใส่ในตัวแบคฮยอนจนหมด พร้อมกับเสียงนาฬิกาเรือนใหญ่ของห้องที่ดังแจ้งเตือนว่า…เที่ยงคืนแล้ว…

…หมดเวลาแกะของขวัญแล้วสินะ…

มีต่อนะ อ่านที่เหลือ » Click «

—————————————————————————————————————————————

หมาน้อยขอเห่า! : เป็น nc เบาๆ ที่ใช้เวลาแต่งนานมากที่สุดจากที่เคยแต่งมา รู้สึกไม่มีอารมณ์เขียนอะไรเลย

แต่ก็พยายามบรรยายให้ไม่แย่เกินไปแล้วกันเนอะ

Ps.พยายามอย่างมากในการเขียน nc ให้ทุกคนอ่าน แม้ฟิคเรื่องนี้จะไม่ได้เน้นที่ฉากอย่างว่าก็เถอะ

แต่เพราะหมาน้อยเองก็อยากให้ในทุกฉากทุกตอนออกมาดี ก็เลยตั้งใจเต็มที่

แม้จะกล้าพูดเลยว่า nc ของเรื่องนี้ตั้งใจแต่งน้อยกว่าเรื่องก่อนๆ ก็ตาม

แต่ก็หวังว่ามันจะไม่แย่จนเกินไปเนอะ…

ขอบคุณทุกกำลังใจในทวิตเตอร์ด้วยนะคะ รักทุกคนมากๆเลย

Posted 2 weeks ago with 5 notes Reblog
#malamute #fiction #chanyeol #baekhyun #chanbaek #nc #cruel

Posted 3 weeks ago with 2,009 notes Reblog

photoshop always: Download links

faithsicon:

it took a long, long time to find all this links so please, like or credit to @faithdls on twitter if you’re using or saving any of this links. enjoy!

Download photoshop

photoshop cs1

photoshop cs2

photoshop cs3

photoshop cs4

photoshop cs5

How to…

Posted 3 weeks ago with 4,747 notes Reblog
#photoshop

Posted 3 weeks ago with 241 notes Reblog

3rd ll KRIS x HAN ll ‘Soap’ 30%

Short Fic : EXO - KRISHAN
’Soap’

HUNHAN

SEHUN – LUHAN

JUST MARRIED

“เฮ้! พี่ลู่หานมาดูนี่สิ”

เสียงทุ้มมีเสน่ห์ของมักเน่ตัวโตฝั่งเอ็มเรียกพี่ชายหน้าหวานของวงด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ทำเอาพี่ๆ คนอื่นถึงกับวิ่งมามุงดูน้องเล็กที่นั่งเล่นไอแพดด้วยความอยากรู้อยากเห็น จะมีก็แต่อี้ชิงที่นั่งเกากีต้าร์ส่ายหัวไปมา จื่อเทาก็คงเล่นอะไรเป็นเด็กๆ อีกตามเคย

“มีอะไรหรอเทาพี่ทำอาหารอยู่น่ะ”

“แฟนคลับทำแบนเนอร์ประมาณว่า ‘ฮุนฮันแต่งงานกันแล้ว’ อันใหญ่มาก!”

กึก!~ เสียงวางแก้วกาแฟอย่างแรงจนโต๊ะกระจกหน้าโซฟาแทบแตก เจ้าของไอแพดหันไปมองหน้าคนที่นั่งข้างๆ แล้วก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

“พี่เป็นอะไร?”

“เปล่า”

“แล้ววางแก้วเสียงดังทำไม”

“เปล่า”

“ตุ้ยจางปากแข็ง”

“หืมมมมม?” ประโยคลอยๆ ของใครบางคนที่นั่งเล่นกีต้าร์อยู่มุมหนึ่งของห้องเล่นทำเอาทุกคนต้องหันขวับไปมองด้วยความสงสัย โดยเฉพาะคนโดนพูดถึงนี่แทบจะถลาเข้าไปหาด้วยซ้ำ

“อี้ชิงพูดอะไร”

“ผมว่าพี่น่าจะได้ยินชัดนะ”

“ไอ้เด็กบ้า” ได้แต่ว่าออกไปอย่างนั้นก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าห้องนอนตัวเองไป

เจ้าของห้องตัวสูงที่โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงเดินเข้ามาถึงก็นั่งลงบนเตียงนุ่มหยิบตุ๊กตาอัลปาก้าคู่ใจมาจ้องเขม่งแล้วทำอย่างที่ชอบทำประจำ

“อื้อๆๆๆๆๆๆ!” อู๋ฟานคนหล่อชกหน้าตุ๊กตาตัวโปรดราวๆ สิบหมัดเพื่อผ่อนคลายอารมณ์

“ฮุนฮันหรอ? นี่แหน่ะ! แต่งงานกันหรอ? นี่แหน่ะ!” ว่าแล้วก็ลุกขึ้นจับตุ๊กตาตัวน้อยทุ่มลงเตียงครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างรุนแรง จะทำไงได้ล่ะ ก็คนมันอิจฉา!

อิจฉาที่ได้ยินชื่อ ฮุนฮัน บ่อยครั้ง

อิจฉาที่อยู่กันครบสิบสองนเมื่อไร ฮุนฮัน ก็ติดกันแจ

อิจฉาที่แบนเนอร์ ฮุนฮัน เด่นกว่าคู่อื่นอยู่เสมอ

อิจฉาในทุกๆ อย่างที่เซฮุนได้

แต่เขาไม่ได้…

อู๋อี้ฟานทำไม่ได้แม้กระทั่ง…บอกรัก

“อ๊ากกกกกกกกกก!”

“อู๋ฟานทำอะไรน่ะ” การกระทำทุกอย่างชะงักลง ตุ๊กตาตัวน้อยค้างกลางอากาศอย่างช่วยไม่ได้ เจ้าของใบหน้าหวานที่ทะเล่อทะล่าเข้ามาเอียงคอสงสัยอย่างน่ารัก

“ขะ เข้ามาทำไมหรอลู่หาน”

“วันนี้เด็กๆ อยู่เล่นเกมกันโต้รุ่งน่ะ ไม่มีใครยอมนอนซักคน…ขอนอนด้วยได้ไหม”

“เอ่อ…”

“แต่ถ้านายรังเกียจก็ไม่เป็นไรนะ”

“ดะ เดี๋ยวสิ” อัลปาก้าสุดหวงถูกปากลับไปยังทิศทางใดก็ไม่มีใครรู้ แต่ฝ่ามือหนาของเจ้าของห้องต่างหากที่น่าสนใจ

“เอ่อ…อู๋ฟานปล่อย” คนตัวเล็กกว่าหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อจู่ๆ ก็ถูกเพื่อนร่วมวงสวมกอดจากด้านหลังโดยไม่ทันตั้งตัว หัวใจดวงน้อยเร่งจังหวะทำงานจนเจ้าตัวอดที่จะกังวลไม่ได้ว่ามันจะทำงานหนักไปหรือเปล่า

“ขอโทษทีฉัน…ช่างเถอะ เข้ามาก่อนสิ” เมื่อไม่รู้ว่าจะแก้ตัวอย่างไร คนตัวสูงก็ทำได้แค่ตีหน้ามึนเรียกเพื่อนร่วมห้องจำเป็นให้เข้ามาในห้อง

“อื้อ”

“แล้วนี้หอบเสื้อผ้ามาทำอะไร”

“เอามาเปลี่ยนนอนไง ไฟห้องน้ำห้องฉันมันเสียยังไม่ได้ซ่อมเลย”

“อาฮะ งั้นนายเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำก่อนแล้วกันเดี๋ยวฉันค่อยอาบต่อ”

“ก็อาบด้วยกันสิจะได้ไม่เสียเวลา”

“หืมมมมม?” แทบจะสำลักน้ำลายตัวเองทันทีที่ได้ยินคนตัวเล็กเอ่ยชวน ลู่หานจะรู้ตัวไหมว่าทำอะไรอยู่ รู้ตัวไหมว่าทำให้อู๋ฟานคนนี้ใกล้หัวใจวายตายเข้าทุกที

“ทำไมล่ะ? ทีตอนนั้นนายก็ยังอาบน้ำกับเทาได้เลย” ตอบกลับไปด้วยความใสซื่อ ลู่หานผู้ไม่เคยรู้อะไรถามออกมาอย่างจริงจัง คริสได้แต่กลืนน้ำลายลงคออย่างช่วยไม่ได้ มันก็จริงอย่างที่ลู่หานพูด เขาเองก็อาบน้ำร้องเพลงกับเทาในห้องน้ำบ่อยครั้ง แก้ผ้าอาบน้ำกันจนชิน มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเพราะต่างก็เป็นผู้ชายทั้งคู่

แต่ลู่หานคนนี้น่ะ…

ลู่หานคนนี้น่ะเป็น…

ก็เป็นผู้ชายเหมือนกันนี่นะ! =________________=

คุยกับตัวเองในใจอยู่นานก็ได้คำตอบ อู๋ฟานยกยิ้มแบบที่คิดว่าดูดีที่สุดให้กับลู่หานแล้วผละเดินออกไปเปิดตู้เสื้อผ้า คว้าชุดนอนลายทางสีเข้มที่ดูดีในระดับหนึ่งขึ้นมา สาวเท้าเข้าห้องน้ำเพื่อที่อีกคนจะได้ไม่ต้องรอนานแต่ก็ต้องรับรู้ว่าตัวเองคิดผิดเข้าแล้ว

ลู่หานตัวน้อยกำลังเปลื้องผ้าต่อหน้าอู๋อี้ฟาน

ลู่หานตัวน้อยเปลือยท่อนบนมีแผ่นหลังขาวนวลเนียน

ลู่หานตัวน้อยก้มลงถอดบ็อกเซอร์…. =[]=

ไอ้ชิบหาไม่เจอ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

อย่านะ! อู๋ฟานน้อยอย่าทำพ่ออับอายสิลูก รักเขาชอบเขาก็เก็บไว้ในใจอย่างเดียวพออย่าแสดงออกนอกหน้าล้ำเส้นสิลูก!

“อ้าวอู๋ฟานมาแล้วหรอ ถอดเสื้อผ้าสิเร็วเข้า!” ไม่เพียงแต่เร่งร่างสูงเท่านั้นลู่หานคนดีก็ปรี่เขาไปดึงอู๋ฟานให้หันมาประจันหน้าแล้วช่วยปลดกระดุมให้ ร่างสูงเห็นดังนั้นก็ตะครุบมือเรียวนั้นไว้ทันทีก่อนจะเอ่ยปากไล่ให้เพื่อนตัวแสบเดินไปอาบน้ำก่อน

อู๋ฟานผ่อนลมหายใจเฮือกใหญ่ สะบัดหัวกับความคิดตัวเองแรงๆ ทันทีที่ปลดปราการชิ้นสุดท้ายออกคริสก็ตรงดิ่งไปหาลู่หานที่กำลังหันหลังฟอกสบู่ถูตัวอยู่หมายจะเข้าไปอาบน้ำด้วยตามปกติ

ขณะที่ขายาวๆ ของอู๋ฟานกำลังจะพาไปถึงที่หมายก็ต้องรีบเบรกขาแทบไม่ทันเมื่อลู่หานตัวน้อยของเขา (?) ทำสบู่ล่วงลงพื้น ฉับพลันร่างเล็กก็รีบก้มโค้งหยิบสบู่เป็นปฏิกิริยาปกติ

แต่มันไม่ปกติก็ตรงที่ลู่หานตัวน้อยดันมาโก่งโค้งให้อู๋ฟานที่กำลังเดินหน้าเข้าไปหา ความซวยบรรลัยกำลังบังเกิดคริสได้แต่หลับตาปี๋น้อมรับชะตากรรม

เชี่ยแม่งพื้นลื่น! อู๋อี้ฟานเบรกตัวเองไม่ได้! แอร๊!~

ปึ้ก! เดชะบุญโชคยังดีที่ลู่หานเงยหน้าขึ้นมาทันแล้วหันหน้ามาหาอู๋ฟานพอดี…

เดชะบุญตรงไหนวะเนี่ย! อู๋น้อยกับลู่น้อยได้บ้ะกันตรงๆ เลยต่างหากเล่า! T[]T

“อะ อู๋ฟาน!” ลู่หานที่ได้สติก่อนผลักคนตรงหน้าออกอย่างแรงจนคนโดนผลักถึงกับเสียหลักล้มลง

“โอ้ย!!!” อู๋ฟานที่ล้มลงก้นจ้ำเบ้าส่งเสียงร้องโอดครวญพร้อมกับเบ้หน้าแสดงถึงความจริงปวด ลู่หานเห็นดังนั้นก็ต้องรีบเข้าไปประคองเพื่อนตัวสูง แต่ก็แอบเหน็บคนบ้าที่เล่นอะไรไม่รู้เรื่องอยู่ดี

“เจ็บไหมนั่น! ใครใช้ให้นายเล่นอะไรพิเรนท์แบบนี้ฮะ? นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อนกันฉันสอยนานร่วงแล้วแน่ๆ”

“ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ พื้นมันลื่นแล้วหยุดไม่ได้”

“อย่างนั้นหรอ?…”

“อืม…”

อู๋ฟานกับลู่หานอาบน้ำกันต่อราวๆ สิบนาทีเห็นจะได้ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกันว่าขณะอาบน้ำอู๋ฟานก็แอบชำเลืงมองเรือนร่างสวยงามของลู่หานอยู่บ่อยครั้ง แม้จะพยายามยกเหตุผลมาอ้างว่าตอนอาบน้ำกับเจ้าเด็กแพนด้านั่นเขาก็มอง เพราะฉะนั้นความรู้สึกตอนที่เขามองจื่อเทากับลู่หานก็คงจะมองด้วยความรู้สึกเดียวกัน…มั้ง Orz

“อู๋ฟานเช็ดผมให้หน่อยสิ” ว่าแล้วก็เดินมานั่งลงกลางหว่างขาคนตัวสูงโดยที่เจ้าตัวยังไม่ตอบตกลงด้วยซ้ำ อู๋ฟานกลืนน้ำลายอึกใหญ่เพราะกลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ ยังติดตัวลู่หานอยู่ อู๋ฟานพยายามหายใจเบาๆ จะได้ไม่ต้องสูดดมกลิ่นยั่วเย้าเหล่านั้น เกร็งจนแทบจะกลั้นหายใจอยู่รอมร่อ สุดท้ายก็ทนไม่ไหวต้องหันหน้าหนีสูดอากาศรอบนอกจนเต็มปอด

“แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก…”

“อะ อู๋ฟาน” เสียงหวานร้องด้วยความตกใจก่อนจะหันไปเห็นเพื่อนตัวดีหอบหายใจหน้าแดงก่ำ วินาทีแรกเกือบนึกว่าอู๋ฟานจะทำอะไรไม่ดีแบบที่ลู่หานคิดซะแล้ว ติดตรงที่ว่าอู๋ฟานยกมือขึ้นโบกพัดอากาศเข้าปอดเสียก่อน ลู่หานแทบจะหน้าเสียทันทีที่ได้เห็น

“ฉะ ฉันตัวเหม็นหรอ” ว่าแล้วก็เด้งตัวลุกขึ้นยืน ถอยตัวออกหากในระยะหนึ่ง ยิ่งเห็นท่าทีของอู๋ฟานที่ทำท่าเหมือนกำลังจะขาดใจตายก็ยิ่งใจสั่น ทั้งกลัวทั้งอาย สมองสั่งการให้คิดไกลไปไหนต่อไหนแล้วว่าตัวเองมีกลิ่นตัวถึงขั้นเพื่อนสนิททนไม่ไหว

“มะ ไม่ใช่ แฮ่ก…คะ คือ…คือ…แฮ่ก…เออไม่ใช่แล้วกันน่ะ!” เมื่อไม่มีคำโกหกใดที่คิดว่าพอจะแถไปได้แล้ว อู๋ฟานก็ต้องจำใจตีหน้ามึนทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวอีกเช่นเคย

“ลู่หานเช็ดหัวเองได้ไหม ฉันว่าฉันปวดท้องน่ะ ขอเข้าห้องน้ำก่อน”

หลังจากเข้าไปสงบสติอารมณ์ตัวเองอยู่นานสองนาน อู๋ฟานก็ได้ฤกษ์ออกจากห้องน้ำซักที ขายาวก้าวมายังเตียงนอนของตนแล้วก็พบว่ากวางน้อยน่ารักกำลังลืมตาแป๋วราวกับรอใครซักคน อู๋ฟานไม่อยากจะอวดเลยว่ามันน่ารักน่าขย้ำแค่ไหน เขาล่ะอยากจะกลายร่างตัวเองเป็นนายพรานซะเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ…แต่ก็กลัวว่ากวางตัวนี้จะเอาเขาแทงปอดทะลุมันสมองตายก่อน

“เข้าห้องน้ำนานเชียว”

“ท้องเสียน่ะ”

“นอนบนเตียงคริสได้ใช่ไหม?”

“ก็ต้องนอนบนเตียงสิ จะนอนพื้นทำไมล่ะในเมื่อห้องนี้ก็มีสองเตียง ฉันนอนเตียงจงแดได้”

“หมะ หมายถึงนอนเตียงเดียวกับคริสต่างหาก”

“ห้ะ!” หน่วยตาคมเบิกกว้างจนลูกตาแทบถลนออกจากเบ้าเมื่อได้ยินคำชวนเชิญให้ใจคิดอกุศล…อีกแล้ว ;^;

“ไม่อยากนอนคนเดียวเท่าไรน่ะ แต่ถ้าอู๋ฟานไม่ถนัดก็ไม่เป็นไรนะ ฉัน…”

“ดะ ได้!” ตอบออกไปโดยไม่ได้นึกถึงสิ่งที่จะตามมา…อีกล๊าววววววววววว! Y[]Y

…ก็ใครใช้ให้ลู่หานพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อบวกกับน้ำตารื้นขึ้นในดวงตาหวานล่ะ!…

…ก็อู๋ฟานแมนไง อู๋ฟานไม่อยากเห็นคนที่ตัวเองรักร้องไห้…

…อู๋ฟานเลยต้องมานอนกลั้นใจตัวเองแบบนี้!…

เวลาล่วงเลยไปจนเกือบจะตีสามแล้ว แต่บุคคลผู้เป็นเจ้าของห้องและเตียงนอนสำหรับหนึ่งคนยังคงนอนไม่หลับ แม้จะพยายามข่มตามากแค่ไหนก็ยังทำไม่ได้ อู๋ฟานนับกวางน้อยตัวที่หนึ่งจนถึงตัวที่ล้านก็ยังเหมือนเดิม กลิ่นกายหอมๆ ที่ไม่ยอมหมดไปจากตัวลู่หานทำให้เขาปั่นป่วน แต่แค่กลิ่นจะไปยากอะไรก็แค่หันหลังให้จริงไหม?

แต่กวางน้อยตัวนี้ดันกอดก่ายอู๋ฟานผู้ยิ่งใหญ่เอาซะเหน็บกินต่างหากล่ะคือเหตุผลสำคัญ!

วงแขนเล็กที่กำลังกอดรัดเอวหนา

ใบหน้าหวานที่ซุกหาความอบอุ่นที่อกแกร่ง

เรียวขาสวยที่…พ า ด…ทับท่อนขาของอู๋ฟานไว้

บอกทีนี่คือท่านอนของเคะที่น่ารัก =_________=

—————————————————————————————————————————————

น้องหมาขอเห่า : เอาไปก่อน 30 % เดี๋ยวมาอิดิทแก้ให้

ตอนแรกบอกไว้ในเด็กดีว่าจะลงฮุนฮันใช่ไหม?

แต่คนที่ได้รางวัลขอเปลี่ยนคู่แหล่ะ

เลยได้เป็นคริสลู่แทนไม่ว่ากันเนอะ? มันเป็นสิทธิ์ของคนที่ได้รางวัล

5555555555555555555555555555

ขอดูฟีดแบคหน่อยว่าคริสลู่นี่โอเคไหม =A=